لالا لالا ديگه بسه گل لاله
بهار سرخ امسال مثل هرساله
هنوزم تير و ترکش قلبو ميشناسه
هنوز شب زير سرب و چکمه می ناله
نخواب آروم گل بی خار و بی کينه
نمی بينی نشسته گوله تو سينه
آخه بارون که نيس،رگبار باروته
سزای عاشق های خوب ما اينه؟
نترس از گوله ی دشمن گل لادن
که پوست شيره پوست سرزمين من
اجاق گرم سرمای شب سنگر
دليل تا سپيده رفتن و رفتن
نخواب آروم گل بادوم ناباور
گل دلنازک خسته،گل پرپر
نگو باد ولايت پرپرت کرده
دلاور قد کشيدن رو بگير از سر
دوباره قد بکش تا اوج فواره
نگو اين ابر بی بارون نمی ذاره
مثه يار دلاور نشکن از دشمن
ببين سر می شکنه تا وقتی سر داره
نذاشتن هم صدايی رو بلد باشيم
نذاشتن حتی با همديگه بد باشيم
کتابای سفيدو دوره مي کرديم
که فکر شبکلاهی از نمد باشيم
نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب
نگو کو تا دوباره بپريم از خواب
بخون با من نترس از گلوله ی دشمن
بيا بيرون بيا بيرون از اين مرداب
نگو تقوای ما تسليم و ايثاره
نگو تقدير ما صد تا گره داره
به پيغام کلاغای سياه شک کن
که شب جز تيرگی چيزی نمیاره
نخواب وقتی که هم بغضت به زنجيره
نخواب وقتی که خون از شب سرازيره
بخون وقتی که خوندن معصيت داره
بخون با من،بيا تا من،نگو ديره
سکوت شيشه های شب غمی داره
ولی خشم تو مشت محکمی داره
عزيز جمعه های عشق و آزادی
کلاغ پر بازی با تو عالمی داره
نخواب ای حسرت سفره گل گندم
نباش تو دالونای قصه سردرگم
نخواب رو بالش پرهای پروانه
که فرياد تو رو کم دارن اين مردم!
لالا لالا ديگه بسه گل لاله