کاش در دهکده عشق فراوانی بود

                                                       توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

                      کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم

                                        مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

                 کاش به حرمت دلهای مسافر

                                                        هر شب روی شفافترین خاطره مهمانی بود

                      کاش دریا کمی از درده خودش کم می کرد

                                     قرض میداد به ما هرچه پریشانی بود

                کاش به تشنگیه پونه که پاسخ دادیم

                                                    رنگ رفتار منو لحنه تو انسانی بود

                           مثله حافظ که پراز معجزه و الهام است

                                                       کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

                                 چقدر شعر نوشتیم برای باران

                                                    قافل از آن دله دیووانه که بارانی بود

                       کاش سهراب نمی رفت به این زودیها

                                                            دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

                       کاش دلها پره افسانه نیما میشد

                                            وبه یادش همه شب ماه چراغانی بود

                         کاش اسمه همه دخترکانه اینجا نام گلهای پرازشبنم ایرانی بود

               کاش چشمانه پرازپرسش مردم کمترغرق این زندگیه سنگیو سیمانی بود

          کاش دنیای دله ما شبی ازاین شبها غرق هرچیزکه می خواهی ومی دانی بود

                           دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

                                                       راز این شعر همین مثرع پایانی بود

                   این روزا عادت همه رفتنو دل شکستنه

                                                                   درد تمومه عاشقا پای کسی نشستنه

                             این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه

                                                گردای رو آینه ها فقط غمه زندگیه

                                      این روزا درد عاشقا فقط غمه ندیدنه

                                                              مشکله این ستارها یکم ستاره چیدنه

                    این روزا کاره گلدونا از شبنمی تر شدنه

                                                آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه

                                این روزا آسمونمون پرازشکسته بالیه

                                                                     جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه

                            این روزا کار آدما دلای پاکو بردنه

                                                          بعدش اونو گرفتنو به دیگری سپردنه

                         این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه

                                                                 ساده ترین بهونشون از هم خبر نداشتنه

                      این روزا سهم عاشقا قصه و بی وفاییه

                                                   جرمه تمومشون فقط لذت آشناییه

                               این روزا توی هر قفس یکی دوتا قنارییه

                                                               شبا غمه قنارییا تو خواب خونه جارییه

                   این روزا چشمای همه غرق نیازو شبنمه

                                       رو گونه هر عاشقی چند قطره بارونه غمه

                           این روزا ورد بچه ها بازیه چرخو فلکه

                                                             قلبای مثله دریامون پر از خراشو ترکه        

                          این روزا عادت گلا مرگو بهونه کردنه

                                              کار چشای آدما دل رو دیوونه کردنه

                                   این روزا کار رویامون از پونه خونه ساختنه

                                                                        نشونه پروانگی زندگیارو باختنه

                      این روزا تنها چارمون شاید پرنده مردنه

                                                        رو بامه پاک آسمون ستاررو شموردنه

                         این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن

                                                   مردم دیگه تو دلاشون یه قطره دریا ندارن

                   این روزا فرش کوچه ها تو حصرت یه عابره

                                                                هرجا یکی منتظره ورود یه مسافره

                           این روزا هیچ مسافری بر نمیگرده به خونه

                                                     چشمای خسته تا ابد به در بسته می مونه

                      این روزا قصه ها همش قصه ی دل سوزوندنه

                                                                خلاصه ی حرف همه پر زدنو نموندنه

                              این روزا درد آدما فقط غمه بی کسیه

                                                   زندگیشون حاصلی ازحصرت و دلواپسیه

                  این روزا خوشبختیه ما پشت مه نبودنه

                                                                       کار تمومه شاعرا فقط غزل سرودنه

                                این روزا درد آدما داشتنه چتر تو بارونه

                                                          چشمای خیسو ابریشون هم پای رود کارونه

                          این روزا دوستا همدیگه با هم صداقت ندارن

                                                  یه وقتا توی زندگی همدیگرو جا می ذارن

                                جنس دلای آدما این روزا سختو سنگیه

                                                                 فقط توی نقاشیا دنیا قشنگو رنگیه

                                    این روزا جرمه عاشقی شهر دلو فروختنه

                                                          چاره فقط نشستنو به پای چشمی سوختنه

                           اسمه گلارو این روزا دیگه کسی نمی دونه

                                                                       اما تو تا دلت بخواد اینجا غریب فراوونه

                                   این روزا فرصت دلا برای عاشقی کمه

                                                              زخمای بی ستاره ها تشنه یاس مرحمه

                            این روزا اشکمون فقط چاره بی قراریه

                                                                             تنها پناه آدما عکسای یادگاریه

                            این روزا فصله قربت عشقو بیدای مجنونه

                                                                      بغضای کاله باغچه ها منتظر یه بارونه

                     این روزا دوستای خوبم همدیگرو گم میکنن

                                                         دلای پاکو سادرو فدای مردم میکنن

                                این روزا آدما کمن پشته نقاب پنجره

                                                                      کمتر میبینی کسیرو که تا ابد منتظره

                             مردمه ما به هم دیگه فقط زود عادت میکنن

                                                        حقا که بی وفایی رو خوبم رعایت میکنن

                       درسته که اینجا همه پاییزارو دوست ندارن

                                                           پاییز که از راه میرسه پا روی برگاش می ذارن

                             اما شاید تو زندگی یه بغض خیسو کال دارن

                                                چند تا غمو یه غصه و آرزوی محال دارن

                    این روزا باید هممون برای هم سایه باشیم

                                                             شبا یه کم دلواپس کودکه همسایه باشیم

                               اون وقت دوباره آدما دستاشونو پل میکمم

                                                                     دردای ارغوانیرو با هم تحمل میکنن

                                      اگه به هم کمک کنیم زندگی دیدنی میشه

                                                              بر سر پیمان میمونن دوستای خوب تا همیشه

                     اما نه فکر که میکنم این کار یه کار ساده نیست

                                                     انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نیست