من حتی با همین پاهام میرم تا حدی که جا هست
سلام بر روی ماه تو ، عزيز دل سلام از ماست
تو يه رويای کوتاهی ، دعای هرسحرگاهی
شدم خواب عشقت چون ، مرا اينگونه می خواهی
من آن خاموش خاموشم ، که با شادی نمی جوشم
ندارم هيچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی ، شکوهه اوج پروازی
نداری هيچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
مرا ديوانه مي خواهی ، زخود بيگانه می خواهی
مرا دلباخته چون مجنون ، زمن افسانه می خواهی
شدم بيگانه با هستی ، زخود بي خودتر از مستی
نگاهم کن ، نگاهم کن ، شدم هر آنچه می خواستی
سلام اي کهنه عشق من ، که ياد تو چه پابرجاست
سلام بر روی ماه تو ، عزيز دل سلام از ماست
بکُش دل را ، شهامت کن ، مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق ، مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور ، نيابی از من عاشق تر
نمی ترسم من از اقرار ، گذشت آب از سرم ديگر
سلام ای کهنه عشق من ، که ياد تو چه پابرجاست
سلام بر روی ماه تو ، عزيزدل سلام از ماست
اگه تو رو دوستت دارم خيلی زياد مـنو بـبخـش
اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش
اگه دلم تنگ می شه خيلـی بـرات مـنو بـبخـش
اگه نگام گم می شه تو شهر چشات منو ببخش
منو ببخش اگـه شـبا سـتاره ها رو مـی شـمـرم
اگه همش پيش همه بهت می گم دوستت دارم
منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چينـم
منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بينم
منو ببخش اگه تورو میسپرمت دست خدا
اگه پیش قریبهابه جای تو میگم شما
منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم
تو يه فرشته ای و من ، خيلی باشم يه آدمم
منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم
ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم
منو ببخش اگه برات می ميرم و زنده می شم
اگه با ديوونگيام پـيـش تـو شـرمـنده مـی شـم
يكى بود يكى نبود
زيرِ گنبد كبود
لُخت و عور تنگ غروب
سه پرى نشسّه بود .
زار و زار گريه مى كردن پريا
مثله ابراى بهار گريه مى كردن پريا .
گيسِ شون قد كمون رنگ شبق
از كمون ُبلَن تَرَك
از شبق مشكى تَرَك .
روبروشون تو افق شهرِ غلاماى اسير
پشت شون سرد و سيا قلعه افسانه ى پير .
از افق جيرينگ جيرينگ صداى زنجير مى اومد
از عقب از توى برج ناله ى شبگير مى اومد ...
«ـ پريا! گشنتونه؟
پريا! تشنتونه؟
پريا! خسته شدين؟
مرغ پر بسّته شدين؟
چيه اين هاى هاى تون
گريه تون واى واى تون؟»
پريا هيچى نگفتن، زار و زار گريه ميكردن پريا
مث ابراى بهار گريه مى كردن پريا
« ـ پرياى نازنين
چه تونه زار مى زنين؟
توى اين صحراى دور
توى اين تنگ غروب
نمى گين که برف مياد؟
نمى گين بارون مياد؟
نمى گين گرگه مياد مى خوردتون؟
نمى گين ديبه مياد يه لقمه خام مى كند تون؟
نمى ترسين پريا؟
نمياين به شهر ما؟
شهر ما صداش مياد، صداى زنجيراش مياد
پريا!
قد رشيدم ببينين
اسب سفيدم ببينين
اسب سفيد نقره نًل
يال و دُم اش رنگ عسل،
مركب صرصر تك من!
آهوى آهن رگ من!
گردن و ساقش ببينين!
باد دماغش ببينين!
امشب تو شهر چراغونه
خونه ى ديبا داغونه
مردم ده مهمون مان
با دامب و دومب به شهر ميان
داريه و دمبك مى زنن
مى رقصن و مى رقصونن
غنچه ى خندون مى ريزن
نُقل بيابون مى ريزن
هاى مى كشن
هوى مى كشن:
«ـ شهر جاى ما شد!
عيد مردماس، ديب گله داره
دنيا مال ماس، ديب گله داره
سفيدى پادشاس، ديب گله داره
سياهى رو سياس، ديب گله داره ...»
پريا !
ديگه توكِ روز شيكسّه
دَراى قلعه بسّه
اگه تا زوده بُلن شين
سوار اسب من شين
مى رسيم به شهر مردم، ببينين: صداش مياد
جينگ و جينگ ريختن زنجير برده هاش مياد.
آره ! زنجيراى گرون، حلقه به حلقه، لابه لا
مى ريزن ز دست و پا .
پوسيده ن، پاره مى شن،
ديبا بيچاره ميشن:
سر به جنگل بذارن، جنگلو خارزار مى بينن
سر به صحرا بذارن، كوير و نمك زار مى بينن
عوضش تو شهر ما... (آخ ! نمى دونين پريا)
دَرِ برجا وا مى شن، برده دارا رسوا مى شن
غلوما آزاد مى شن، ويرونه ها آباد مى شن
هر كى كه غصه داره
غمشو زمين ميذاره .
قالى مى شن حصيرا
آزاد مى شن اسيرا.
اسيرا كينه دارن
داس شونو ور مى ميدارن
سيل مى شن: شُرشُرشُر!
آتيش مى شن: گُرگُرگُر!
تو قلب شب كه بد گِله
آتيش بازى چه خوش گِله!
آتيش! آتيش! - چه خوبه!
حالام تنگ غروبه
چيزى به شب نمونده
به سوز تب نمونده
به جستن و واجَستن
تو حوض نقره جَستن ...
الان غلاما وايسادن كه مشعلا رو وردارن
بزنن به جون شب، ظلمتو داغونش كنن
عمو زنجير بافو پالون بزنن وارد ميدونش كنن
به جائى كه شنگولش كنن
سكه ى يه پولش كنن:
دست همو بچسبن
دور يارو برقصن
« حمومك مورچه داره، بشين و پاشو » در بيارن
« قفل و صندوقچه داره، بشين و پاشو » در بيارن
پريا! بسّه ديگه هاى هاى تون
گريه تون، واى واى تون !»...
پريا هيچ چى نگفتن، زار و زار گريه مى كردن پريا
مث ابراى باهار گريه مى كردن پريا ...
«ـ پرياى خط خطى
لخت و عريون ، پاپتى!
شباى چله كوچيك
كه زير كرسى، چيك و چيك
تخمه مى شكستيم و بارون مى اومد صداش تو نودون مى اومد
بى بى جون قصه مى گف حرفاى سر بسّه مى گف
قصه ى سبز پرى زرد پرى،
قصه ى سنگ صبور، بز روى بون،
قصه ى دختر شاه پريون، -
شما ئين اون پريا!
اومدين دنياى ما
حالا هى حرص مى خورين، جوش مى خورين، غصه ى خاموش مى خورين
كه دنيامون خال خالى يه، غصه و رنج خالى يه؟
دنياى ما قصه نبود
پيغوم سر بسّه نبود .
دنياى ما عيونه
هر كى مى خواد بدونه:
دنياى ما خار داره
بيابوناش مار داره
هر كى باهاش كار داره
دلش خبردار داره!
دنياى ما بزرگه
پر از شغال و گرگه!
دنياى ما - هى ،هى ، هى!
عقب آتيش – لى ، لى ، لى!
آتيش مى خواى بالا تَرَك
تا كف پات تَرَك تَرَك ...
دنياى ما همينه
بخواهى نخواهى اينه!
خوب، پرياى قصه!
مرغاى پرشيكسّه!
آبِ تون نبود، دونِ تون نبود، چائى و قليون تون نبود؟
كى بِتون گفت كه بياين دنياى ما، دنياى واويلاى ما
قلعه ى قصه تونو ول بكنين، كارتونو مشكل بكنين؟»
پريا هيچ چى نگفتن، زار و زار گريه مى كردن پريا
مث ابراى باهار گريه مى كردن پريا.
دس زدم به شونه شون
كه كنم روونه شون -
پريا جيغ زدن، ويغ زدن، جادو بودن دود شدن، بالا رفتن تار شدن،
پائين اومدن پود شدن، پير شدن گريه شدن، جوون شدن خنده شدن،
خان شدن بنده شدن، خروس سر كنده شدن، ميوه شدن هسته شدن،
انار سر بسته شدن، اميد شدن يأس شدن، ستاره ى نحس شدن ...
وقتى ديدن ستاره
به من اثر نداره:
مى بينم و حاشا مى كنم، بازى رو تماشا مى كنم
هاج و واج و منگ نمى شم، از جادو سنگ نمى شم
يكى ش تُنگ شراب شد
يكى ش درياى آب شد
يكى ش كوه شد و زُق زد
تو آسمون تُتُق زد ...
شرابه رو سر كشيدم
پاشنه رو ور كشيدم
زدم به دريا تر شدم، از آن ورش به در شدم
دويدم و دويدم
بالاى كوه رسيدم
اون ور كوه ساز مى زدن، هم پاى آواز مى زدن:
«ـ دلنگ دلنگ! شاد شديم
از ستم آزاد شديم
خورشيد خانم آفتاب كرد
كلّى برنج تو آب كرد:
خورشيد خانوم! بفرمائين!
از اون بالا بياين پائين!
ما ظلمو نفله كرديم
آزادى رو قبله كرديم.
از وقتى خلق پا شد
زندگى مال ما شد.
از شادى سير نمى شيم
ديگه اسير نمى شيم
ها جَستيم و واجَستيم
تو حوض نقره جَستيم
سيب طلا رو چيديم
به خونه مون رسيديم»
بالا رفتيم دوغ بود
قصه ى بى بى م دروغ
یادم میاد یادم میاد شب سرد زمستون
ما با هم میرفتیم تو خلوت خیابون
تو نم نمای بارون ما با چشای گریون
زیر لب می گفتیم لعنت به این زمستون
یادم میاد یادم میاد یه روز و روزگاری
واسه هم می نوشتیم رو درختا یادگاری
همه درختارو بریدن همه شاخه هاشو چیدن
با جدایی بین ما نفسی راحت کشیدن
یه شبی سرد و سیاه بود آسمون بدون ماه بود
روزگار با عشق ما یه رفیق نیمه راه بود
رفتی دنیا بی وفا شد زندگی دشمن ما شد
قصه ی تلخ عشق ما قصه ی عشق عاشقا شد
یادم میاد یادم میاد بیداریهای شبونه
واسه هم می نوشتیم نامه های عاشقونه
دلامون خونه ی درده زندگی تاریک و سرد
ای وای وای بر ما اون روزا دیگه بر نمیگرده
نه! دیگه بر نمیگرده
عجب شبی بود شب آخر شبی که رفتی سفر
شبی که یادم نمیره صددفعه مردم تا سحر
یادم میاد شب آخر و بسته بودم من پشت درو
بهت میگفتم که نرو فراموش کن این سفرو
یادم میاد یادم میاد شب سرد زمستون
ما با هم میرفتیم تو خلوت خیابون
تو نم نمای بارون ما با چشای گریون
زیر لب می گفتیم لعنت به این زمستون...
من نباشم کی تو رویا موهاتو ناز می کنه
کی با بالای شکسته با تو پرواز میکنه
راست بگو من که نباشم اخمای پیشونیتو
کی میاد دونه دونه با حوصله باز میکنه
من نباشم کی میاد ناز نگاتو می خره
کی میاد دنبال تو تو رو به خورشید ببره
کی میگه حقا همیشه با توئه
واسه ی خاطر تو جون میده پشت پنجره
من اگه نباشم کی واسه همیشه تو رو می پرسته
کی برات میمیره کی نمیشه خسته
کی تو رو میذاره روی دو تا چشماش
کی اگه نباشی میگیره نفسهاش
من اگه نباشم من اگه نباشم
من اگه نباشم من اگه نباشم
من نباشم کی تحمل میکنه کار تو رو
با رقیب رفتن و اذیتا و آزار تو رو
تو خودت داور میدون شو بگو
کیه که جواب نده تلخی رفتار تو رو
من نباشم کی برات قصه میگه تا بخوابی
کی میاد سراغ رویات تو شبای مهتابی
کی بیداره تا تو خوابت ببره
کی قایم میشه توی ابرا که راحت بتابی
کی قایم میشه توی ابرا که راحت بتابی
من اگه نباشم کی واسه همیشه تو رو می پرسته
کی برات میمیره کی نمیشه خسته
کی تو رو میذاره روی دو تا چشماش
کی اگه نباشی میگیره نفسهاش
من اگه نباشم من اگه نباشم
من اگه نباشم من اگه نباشم
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریاهاواژگون است
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران و شادی بخش جان را
بباران شوق و شیرین کن زمان را
به بام غرقه در خون دیارم
به پا کن پرچم رنگین کمان را
بزن باران که بیصبرند یاران
نمان خاموش! گریان شو! به باران!
بزن باران بشوی آلودگی را
ز دامان بلند روزگاران
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
همه خسته درا بسته بغض آسمون شكسته
شبای سرد خونه خالی دل من تنها نشسته
توی كوچه روی ناودون صدای گريه بارون
ياد اون خنده آخر دلمو كرده پريشون
نمي دونم از كجا بود نمي دونم به كجا رفت
همش از خودم مي پرسم كه چرا رفت اون كجا رفت
آخه اون بود همه دنيام همه عشقم همه رويام
حالا بی اون يه اسيرم خيلی خستم خيلی تنهام
به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار
به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار
يه صدا بود يه نگاه بود نگاه چشم سياه بود
يه جرقه يه ستاره انگار از عرش خدا بود
مثه غصه مثه يه درد با دل من آشنا بود
هرچی فرياد می زنم من كه كجایی تو كجایی
خوب نگام كن تا ببينی تو ببين برام چی ساختی
خوب نگام كن تا بدونی تو چرا عشق و نباختی
به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار
به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار
با تو هستم ای مسافر
ای به جاده تن سپرده
ای که دلتنگی غرب
منواز یاده تو برده
هنوزم هوای خونه
عطر دیدار تو داره
گل به گل گوشه به گوشه
تو رو یاد من می یاره
با تو من چه کرده بودم
که چنین مرا شکستی
بی وداع و بی تفاوت
سرد و بی صدا شکستی
به گذشته برمیگردم
به سراغ خاطراتم
تازه میشم از دوباره
ازتو داغ خاطراتم
به تو میرسم همیشه
در نهایت رسیدن
هرکجا باشی و باشم
به تو برمیگردم حتماً
این تویی همیشه ی من
تویی آینه تقدیر
با همه شکستن از تو
نیستم از دست تو دلگیر
با سقوط دستای ما در تنم چيزی فرو ريخت
هجرت تو اوج صدامو از فراز شاخه آويخت
ای زلال سبز جاری جای خوب غسل تعميد
بی تو بايد مرد و پژمرد زير خاك باغچه پوسيد
فصلی كه من با تو ماشد فصل سبز خواهش برگ
فصلی كه ما بی تو من شد فصل خاکستری مرگ
تو بگو جز تو کدوم رود ناجی لب تشنگی بود
جز تو آغوش کدوم باد سایه گاه خستگی بود
بی تو باید بی تو باید تانفس دارم ببارم
من برای گریه کردن شونه هاتو کم می یارم
چشم تو با هق هق من با شکستن آشنا نیست
این شکستن بی صدا بود هر صدایی که صدا نیست
ای رفیق ناخوشی ها این خوشی باید بمیره
جز تو همراهی ندارم تا شب از من پس بگیره
با تو بدرود ای مسافر هجرت تو بی خطر باد
پر تپش باشه دلی که خون به رگ های تنم داد
فصلی که من با تو ما شد فصل سبز خواهش برگ
فصلی که ما بی تو من شد فصل خاکستری مرگ
پسر خاله عزیز و دوست داشتنی ۳۰۰
نبسته ام به کس دل
نبسته کس به من دل
چو تخت پار بر موج رها رها رها من
زمن هر آنکه او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من
نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من
ستاره ها نهفتند در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من
هوای گریه با من
ستاره ها نهفتند در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من
هوای گریه با من
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من
هوای گریه با من
نبسته ام به کس دل
نبسته کس به من دل
چو تخت پار بر موج رها رها رها من
زمن هر آنکه او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من
چرا وقتي كه آدم تنها ميشه
غم و غصهش قد يه دنيا ميشه ؟
ميره يه گوشه ی پنهون ميشنه
اونجا رو مثل يه زندون ميبينه
غم تنهايی اسيرت ميكنه
تا بخوای بجنبی پيرت ميكنه
وقتی كه تنها ميشم اشك تو چشام پر ميزنه
غم مياد يواش يواش خونه ی دل در ميزنه
ياد اون شبها ميفتم زير مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه مينشستيم من و يار
غم تنهایی اسيرت ميكنه
تا بخوایی بجنبی پيرت ميكنه
ميگن اين دنيا ديگه مثل قديما نميشه
دل این آدما زشت و ديگه زيبا نميشه
اون بالا باد داره ذاغ ابرا رو چوب ميزنه
اشك اين ابرا زياده ولی دريا نميشه
غم تنهایی اسيرت ميكنه
تا بخوای بجنبی پيرت ميكنه
(فریدون فروغی)
غم میونه دوتا چشمون قشنگت لونه کرده
شب تو موهای سیاهت خونه کرده
دو تا چشمون سیاهت مثه شبهای منه
سیاهی های دو چشمت مثه غم های منه
سیل غم ها وادیم ویرونه کرده
وقتی با من می مونی تنهاییمو باد می بره
دوتا چشمام بارون شبونه کرده
بهار از دستهای من پر زد و رفت
گل یخ توی دلم جوونه کرده
تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش میگیرم
ای شکوفه توی این زمونه کرده
چی بخونم جوونیم رفته صدام رفته دیگه
گل یخ توی دلم جوونه کرده
****
وقتی میگن به آدم دنیا فقط دو روزه
آدم دلش میسوزه ای خدا ای خدا ای خدا ای...
آدم که به گذشته یه لحظه چشم میدوزه
بیشتر دلش میسوزه ای خدا ای خدا ای خدا ای...
دنیا بقا نداره چشم حیا نداره
هیچکس وفا نداره ای خدا ای خدا ای خدا ای ...
دلی میخواد از آهن هر کی میخواد مثل من
اونقدر دووم بیاره ای خدا ای خدا ای خدا ای...
تا که آدم جوونه کبکش خروس میخونه
دنیا باهاش مهربونه ای خدا ای خدا ای خدا ای...
اما به وقت پیری بی یار و بی نشونه
آدم تنها میمونه ای خدا ای خدا ای خدا ای...
(عارف)
و حتی مثل تن با من
تو هم با من نبودی
آن که می پنداشتم بايد هوا باشد
و يا حتی گمان می کردم اين تو
باید از خيل خبرچينان جدا باشد
تو هم با من نبودی
.
تو هم از ما نبودی
آن که ذات درد را بايد صدا باشد
و يا با من ٬ چنان هم سفره ی شب
بايد از جنس من و عشق و خدا باشد
تو هم از ما نبودی
.
تو هم مومن نبودی
بر گليم ما و حتی در حريم ما
ساده دل بودم که می پنداشتم
دستان نا اهل تو بايد
مثل هر عاشق
رها باشد
تو هم از ما نبودی
تو هم با من نبودی یار.... ای آوار... ای سیل مصیبت بار
(فرهاد مهراد)
مثه یه کوه بلند
مثه یه خواب کوتاه
یه مرد بود یه مرد
با دستای فقیر با چشمای مغرور
با پاهای خسته
یه مرد بود یه مرد
شب با طابوت سیاه
نشست توی چشماش
خاموش شد ستاره
افتاد روی خاک
سایه شم هم نمی موند
هرگز پشت سرش
غمگین بود و خسته
تنهای تنها
با لب های تشنه به عکس یه چشمه
نرسید تا ببینه
قطره قطره
قطره ی آب قطره ی آب
در شب بی تپش
اینطرف
اون طرف
میوفتاد تا بشنوفه
صدا صدا صدای پا صدای پا
دوست یه سکه ی نایاب
گلدون عنتیقه
یه شئ نگفته رو لب بسته
سوار موج نور
با حافظه ای سرد
بی گذشته بی درد
تنهای تنها
در کنج یه قفس
بی نفس بی هیچ کس
با حسرت یه سحر
هوا هوا هوای پاک هوای پاک
در شب بی خوابی
از چشم ستاره
قطره قطره می چکه
رویا رویا
بر سرما بر سرما
(اندی)
لالا لالا ديگه بسه گل لاله
بهار سرخ امسال مثل هرساله
هنوزم تير و ترکش قلبو ميشناسه
هنوز شب زير سرب و چکمه می ناله
نخواب آروم گل بی خار و بی کينه
نمی بينی نشسته گوله تو سينه
آخه بارون که نيس،رگبار باروته
سزای عاشق های خوب ما اينه؟
نترس از گوله ی دشمن گل لادن
که پوست شيره پوست سرزمين من
اجاق گرم سرمای شب سنگر
دليل تا سپيده رفتن و رفتن
نخواب آروم گل بادوم ناباور
گل دلنازک خسته،گل پرپر
نگو باد ولايت پرپرت کرده
دلاور قد کشيدن رو بگير از سر
دوباره قد بکش تا اوج فواره
نگو اين ابر بی بارون نمی ذاره
مثه يار دلاور نشکن از دشمن
ببين سر می شکنه تا وقتی سر داره
نذاشتن هم صدايی رو بلد باشيم
نذاشتن حتی با همديگه بد باشيم
کتابای سفيدو دوره مي کرديم
که فکر شبکلاهی از نمد باشيم
نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب
نگو کو تا دوباره بپريم از خواب
بخون با من نترس از گلوله ی دشمن
بيا بيرون بيا بيرون از اين مرداب
نگو تقوای ما تسليم و ايثاره
نگو تقدير ما صد تا گره داره
به پيغام کلاغای سياه شک کن
که شب جز تيرگی چيزی نمیاره
نخواب وقتی که هم بغضت به زنجيره
نخواب وقتی که خون از شب سرازيره
بخون وقتی که خوندن معصيت داره
بخون با من،بيا تا من،نگو ديره
سکوت شيشه های شب غمی داره
ولی خشم تو مشت محکمی داره
عزيز جمعه های عشق و آزادی
کلاغ پر بازی با تو عالمی داره
نخواب ای حسرت سفره گل گندم
نباش تو دالونای قصه سردرگم
نخواب رو بالش پرهای پروانه
که فرياد تو رو کم دارن اين مردم!
لالا لالا ديگه بسه گل لاله
(شهيار قنبري)
آبی دریا قدقا
شوق تماشا قدقا
عشق دو ماهی قدقا
با هم و تنها قدقا
برای عشق تازه
اجازه بی اجازه
پچ پچ و نجوا قدقا
رقص سایه ها قدقا
کشف بوسه ی بی هوا
به وقت رویا قدقا
برای خواب تازه
اجازه بی اجازه
در اين غربت خانگی
بگو هر چی باید بگی
غزل بگو به سادگی
بگو زنده باد زندگی
برای شعر تازه
اجازه بی اجازه
از تو نوشتن قدقا
گلایه کردن قدقا
عطر خوش زن قدقا
تو قدقا من قدقا
برای روز تازه
اجازه بی اجازه
اگه یه روز بری سفر
بری زپیشم بی خبر
اسیر رویا ها میشم
دوباره باز تنها میشم
به شب میگم پیشم بمونه
به باد میگم تا صبح بخونه
بخونه از دیار یاری
چرا میری تنها میذاری
اگه فراموشم کنی
ترک آغوشم کنی
پرنده دریا میشم
تو چنگ موج رها میشم
به دل میگم خاموش بمونه
میگم که هر کسی بدونه
میرم به سوی اون دیاری
که توش منو تنها نذاری
اگه یه روزی نوم تو
تو گوش من صدا کنه
دوباره باز غمت بیاد
که منو مبتلا کنه
به دل میگم کاریش نباشه
بذاره درد تو دوا شه
بذار بره تو تموم جونم
که باز برات آواز بخونم
اگه بازم دلت میخواد
یار یکدیگر باشیم
مثال ایوم قدیم
بشینیم و سحر پاشیم
باید دلت رنگی بگیره
دوباره آهنگی بگیره
بگیره رنگ اون دیاری
که توش منو تنها نزاری
اگه میخوای پیشم بمونی
بیا تا باقی جوونی
بیا تا پوست واستخونت
نذار دلم تنها بمونه
بذار شبم رنگی بگیره
دوباره آهنگی بگیره
بگیره رنگ اون دیاری
که توش منو تنها نزاری
ببخشید که سرو وضع دروست و حسابی ندارم
این دو نفری که می بینید دوتاشونم اسمشون محمد
۳۰۰در نقش یوسف پیامبر(ص)۲
پام دقیقا تا روبروی انگشت اشارم تو گچه.
تازه داشتم وحید طالب لو می شدم که چشم زدن اینم شانس من دارم یا تقدیره؟؟؟
قراردادی که من با آقای پرویزبرومند بستم به خدا پولی نگرفتم حالا اگه می گرفتم چی می شد یعنی خدایا می مردم ؟؟؟
خدایا هنوز به آرزوهام نرسیدم کلی واسه آیندم فکرا دارم.
کلی دوستام رو پام یادگاری نوشتن
