زندگی را دوست داشت
ولی آن را نشناخت
مهربون بود ولی مهر نورزید
طبیعت را دوست داشت
ولی از آن لذت نبرد
در آبگیر قلبش جنب و جوش بود
ولی کسی بدان راه نیافت
در زندگی احساس تنهایی می نمود
ولی هرگز دل به کسی نداد
وخلاصه بنویسید
زنده بودن را برای زندگی دوست داشت
نه زندگی را برای زنده بودن
۲بر ۱ زدیم
مــی رم تــا دیــوار اتـــاقــــت از عکســــم خســــته شــــــــه
می رم تا بــارون مـنو یاد تـو ننـدازه مـی رم یـه جـای تـــــازه
مـــی رم بــا چشـــــمای خیـــــــسو قلبــــی بـــــی گــــــــــناه
مــــی رم حتـــی نمـــــی نـــــدازی بـــه مـــــن یـــک نــــــــگاه
هــــر جـــا مــی رم امــــا بــــــازم یـــــادت مــــــی افتــــــــــم
ایــــــــــــــــنو بـــــــــــــــــــــه همـــــــــــــــــــه گفتـــــــــــــــــــم
کـــــاش مــــی شــــد تو هـــــم ببینی من اینجا چه تنهام
وقتی که تو نباشی به هــــم مـــــــی ریــــــــزه دنـــــــیام
دارم آروم آروم مــــــــرگـــــو بــــه جــــون مـــــی خـــــــرم
دیـــــــــــــــدی چـــــــــــــی اومـــــــــــــــــد ســــــــــــــــــرم
خسته نباشی دلکم چه صبری داری دلکم
آدما روت لگد کنن قضاوت غلط کنن
خورشید ازت رو بگیره بارون رو چترت بمیره
خسته نباشی دلکم چه صبری داری دلکم
همه تو را جا بزارن تنهای تنها بزارن
داد بزنی کمک میخام من یار بی کلک میخام
خسته نباشی دلکم چه صبری داری دلکم
قدر تو را نمی دونن حتی تو را بد می خونن
کاری ندارن به چشات به قطره قطره نگات
خسته نباشی دلکم چه صبری داری دلکم
صدا ازت در نمیاد هیچیکی دلت نمیخاد
اینجوری که کم میاری فقط برام غم میاری
خسته نباشی دلکم چه صبری داری دلکم
بسه بشو مثه همه هی بدی کن بگو کمه
آخه مگه حق نداری چرا باید خون بباری
منم عاشق مرا غم سازگار است...
نبسته کس به من دل
نبسته ام به کس دل
رفیق من سنگ صبور غمها
به دیدنم بیا که خیلی تنها
هیچکی نمی فهمه چه حالی دارم
چه دنیای روبه زبالی دارم
مجنونم و دل زده از لیلیها
خیلی دلم گرفته از خیلیها
نمونده از جوونیام نشونی
پیرشده ام پیره تو ای جوونی
تنها یکی سنگه صبور
خونه سردو سوتو کور
توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
اگر که هیچ کس نیومد
سری به تنهاییت نزد
اما تو کوه درد باش
طاقت بیارو مردباش
اگر بیای همون جوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی
صدای سازم همه جا پر شده
هر کی شنیده از خودش بی خوده
اما خودم پرشدم از گلایه
هیچی ازم نمونده جزیه سایه
سایه ای که خالی ازعشق وامید
همیشه محتاج به نور خورشید
من با زخمه زبونات رفیقم
مرحم بذاربا حرفات رو زخمه عمیقم
باتوام که داری به گریم می خندی
کاش می شد بیایی و به من دل ببندی
تنها بودن یه کابوسه چوبه عزیزم
کاره دل نباشی تمومه عزیزم
شب مرگ تنها نچیند به موجی رود گوشه ای دورو تنها بمیرد
درآن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود درمیان غزلها بمیرد
گروهی برآنند که مرغ شیدا را کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد که ازمرگ قافل شود تابمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا برا من شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تودریای من بودی آغوش وا کن که می خواهد این قوی زیبا بمیرد
ببارای برف ببار ای برف سنگین بر مزارش
ببارای برف ببار ای برف غمگین بر مزارش
به من میگفت برف را دوست داره
به من میگفت اگه آروم بباره
به من میگفت این برف زمستون
همین که آبشه انوقت بهاره
به وقت پائیزی توبرف زمستون
صدای گامهاش وقتی میشد دور
به یه امید دویدم توی برفا
به من می گفتدو ریزه زمینها
بپوشان بستر پاکش به پاکی
به گو با او که من با خرس کوکی
برای خنده هاش دل تنگ گشتیم
به دنبالش همه جاهارو گشتیم
یه درخت خشگ بی برگ میون کویر داغ
توی ته مونده ذهنش نقش پرنگ یه باغ
شاخه ی سبز خیالش سر به آسمون کشید
برو دوشش همه پر شد ز اقاقیه سفید
زیر سایه خیالی کم کمک چشماشو بست
دید دوتا کفتر چاهی روی شاخه هاش نشست
اولی گفت اگه بارون باز بباره تو کویر
دیگه اما سر رسیده عمر این درخت پیر
دومی گفت که قدیما یادمه کویر نبود
جنگل وپرنده بودو گذره ذلال بور
رفتنو از جا پریدن با یه دنیاخاطره
اون درخت هنوزم تو کویر باوره
رفتی و از رفتن تو قلب آینه شکسته
کوچه ها در خلوت شب پنجره ها همه بسته
آسمان خاکستی رنگ
بغض باران در نگاهش
خنجری در سینه دارم
جودهی ابر سیاهش
بی تو من از نسل بارانم
چون ابره بهارانم گریانم
بی تو من با چشمان گریان سیل غم بود آشییانم
خواب سرخه بوسه هات می نشیند بر لبلنم
به راستی من به که مانم؟
نه بدان سایه ی شبرنگ که نهان کرده دگه در نگه سبز
به راستی من به که مانم؟
نه بدان بانگ دلاویز که جان می سپارد در نفس باد نه به بالو نه به فریاد
راستی من به که مانم؟
نه تورو دانم و دانم که به خاکریز نهانم
راستی من به که مانم؟
نه سپیدم نه سیاهم
نه سرودم
نه نگاهم
نه یکی نقشه پلیدم
نه یکی نقش تباهم
راستی من به که مانم؟
نه تو ای عشق بسوی که گریزم
با تو ای باد به سوی که شتاب
راستی من به که مانم؟
نه امیدی نه سرابی
نه درنگی نه شتابی
نه سرودی نه نگاهی
نه سپیدی نه سیاهی
راستی من به که مانم؟؟؟
به من بگو ای سنگه صبور تو صبوری یا من صبور
من به عمرم ندیده ام رنگ شادی رنگ صبور
بشنو از من تا سرگذشتم بشنو از من تا سرنوشتم
ببین آخر چگونه رفت آرزوهای من بگو
اولین عشقم چون پرستویی به اوجه آسمانها رفت رفت
اولین عشقم همچون ابری درمیانه کهکشانها رفت رفت
دردو اندوه بی کران را من تحمل کردم
جوره بی حد آسمان را من تحمل کردم
حالا به من بگو ای سنگه صبورتو صبوری یا من صبور
من به عمرم ندیده ام رنگ شادی رنگ صبور
ای خدای دلمو در این عالم نشاط ورنج و شعرو سرودم
تو بلای دلم تو دوای دلم تو تمامه وجودم
رفت و دنیای درد و حسرت در دله من مانده
چون سپندم در دله آتش بی وفا بنشانده
غروبه پائیزه دلم غم انگیزه
چشمه فلک نم نم اشکاشو میریزه
ای آسمون من هم دلم پره درده
مثله تو غمگینه از زندگی سرده
جوونی ام خزون شده دلم بی همزبون شده
عشقو امیدو زندگی نصیب اینو اون شده
پائیز برام یه زندونه بعد پائیز زمستونه
منم غروبه پائیزم همیشه چشمم گریونههههههههههههه
آهو خانوم
با شمام! آهو خانوم! چل گیس روسری سیاه
شمایی که واسه ما،خنده هاتون قیمتیه
اون چشا رو بندازین یه دم به این دل خراب،
واسه این ترانه ساز، نگاهتون نعمتیه
نمیشه نوشتتون، چون پیشه برق چشمتون
ده تا مثنوی سیاس، صدتا غزل خط خطیه
شما دور دور دورین! فاصله یه عالمه س
بین دستای ما این دیوارای لعنتیه
هی نپرسین که چرا دل ر سپردن به شما
ببینین! تو آینه ی اتاقتون، لعبتیه
ماه چاردهین شما! ابر یه دمپس بزنین
همینم واسه پلنگ قلب من فرصتیه
گونه هام با سیلی سرخه، شما بی خبرباشین
ندونین که سرخی صورت ما زینتیه
هیچکس به جز شما درد دوا نمی کنه
کی میگه درمون عاشقی به این راحتیه
روز شب از این می ترسم که شما سر برسین،
ببینین عاشقتون، یه شاعر پاپتیه
می شناسمت
یه نفر هست که تو دستاش گل نیلوفر بوداس
یه نفر هست که سکوتش واسه من مثل معماس
اونکه پاهاش رو زمینه،روی شونه ش دوتا باله
اون فرشته ای که عشقش، مثل رویا محاله
یه نفر که خیلی خوبه، پیش آینه روسفیده
هیچکس اون تا امروز حتی توی خواب ندیده
خوب خوب میشناسمش
از گل یاس تنش
سازا مهمونی دارن
پشت چین پیرهن
به نفر هست! یه نفرهست که شبیه من و ما نیست
اونی که حتی نظیرش، تو تمام قصه ها نیست
یه نفر که سبزه سبزه! یه نفر که نابه نابه
تودلش کوره ی خورشید، تو چشاش سیل مذابه
یه پریزاده زلاله فقط من اونو دیدم
اون تویی که من یه عمره، نازت به جون خریدم
پریه کوچک من
پری کوچک من نیلبکش جنس بلور
توی گرگ و میش چشاش صد تا مروارید نور
پری کوچک من خونه ش تو اقیانوس دور
واسه اون بستر موجا مثل گهواره وگور
پری کوچک من فاصله بین دو بوسه س
اما بوسه بی خطر نیست همه جا سایه ی کوسه س
پری غمگین من طلسم موجا می شکنه
بوسه ی دوم معجزه رو لبهای منه
تنمو طعمه ی کوسه می کنم برای تو
توی نی نی نگاهت یه ستاره روشنه
پری کوچک من حرفی بزن چشاتو واکن
من صدات و می شناسم تنها یه بار من و صدا کن
سینه ریزی از ترانه دوتاگوشواره ی گیلاس
برگ سرخ گل کوکب پیشکشم برات همیناس
صدای نی لبک تو رمزبیداریه موجه
عمق اقیانوس رویا با تو هم معنی اوجه
یادت نره
یادت نره که یاد تو همیشه همراه منه
یادت نره که خواستنت مثل نفس کشیدنه
یادت نره که آینه از طپش تو روشنه
یادت نره نبودنت جونم و آتیش می زنه
بغض تو یاس پرپره شب تو چشات شناوره
دل واسه تو دربه دره یادت نره یادت نره
عاشق تو جهانگیره از همه دیوونه تره
ناز تو رو خوب می خره یادت نره یادت نره
یادت نره که خسته ام ازاین فراموشی بد
یه حرف تکراری شدم مثل مدار جزرو مد
یادت نره ترانه هام دفتر خاطراتمه
یادت نره بدون تو سقوط من دم به دمه
نگران
نگرانم نگرانم نگرانم این منم
از سر دنیا زیادم اما باز خیلی کمم
نگران خودمم
بی تو عریونی باغم باتو داغ داغ داغم
طپش نبض چراغم باتو خیلی روشنم
نگران خودمم
از یه بغض تازه خیسم واسه دیدنت حریصم
خودم نمی نویسم خودم خط می زنم
نگران خودمم
از دل باغ گل یاس پشت زنگ خوب گیلاس
وقتی بغض من یه دریاس بازبیا به دیدنم
نگران خودمم
این ورا صدا صدا نیست درای حنجره وانیست
کسی دلواپس ما نیست هر دقیقه می شکنم
نگران خودمم
تو مسیر جست جوتم مث آینه روبه روتم
نگران این سکوتم شعله بنداز به تنم
نگران خودمم
بیخال غم من باش عاشق عاشق شدن باش
مثل معنای وطن باش خسته از این وطنم
نگران خودمم
خاطره هارو صدا کن من و از خودم رها کن
چتر آغوشت و واکن پابذار تو پیرهنم
نگران خودمم
دل دل این دلو دریاب قد بکش تا خود آفتاب
هم تو بیداری هو خواب، گرم از تو گفتنم
نگران خودمم
آواز آسمونی
تو جاده خاطره ها با قدمام همسفرم
با من بیا نگو که من حوصله تو سر می برم
بذار تا رودخونه بشم برکه شدن ننگه برام
به جز نگاه تو ازاین زندگی چیزی نمی خوام
بیا به احترام عشق اسمامونو گم بکنیم
خواستنمونو قصه ی تموم مردم بکنیم
بگو می شه که کلاغ قصه رو خونه رسوند
می شه حتا تو قفس آواز آسمونی خوند
برای فهمیدن تو می گذرم از مرز صدا
ببین زمین خوردنم سراغ هق هقم بیا
بدون تو ترانه هام مرثیه ی ثانیه هاس
دست غرورم رو بگیر بگو شروع من کجاس
بگو به من که با منی تا فتح آخرین نفس
بخون که از صدای تو وامی شه در های قفس
عاشقی یعنی همین
اگه خاکستر نشینی اگه اهل آسمونی
اگه جنس خودمایی اگه از ما بهترونی
اگه شاعر اگه سرباز اگه قصاب اگه سارق
اگه ارباب اگه زارع اگه پاروزن قایق
اگه آهنگر خرات اگه سرگرم تجارت
یا اگه حتا وزیری پشت مسند صدارت
یه نفر دلت رو می دزده فقط با یک نگاه
عاشقی یعنی همین یعنی گناه بی گناه
بعداز اون روز دیگه از خودت رهایی مث من
خوش ترانه خوش طنین و خوش صدایی مث من
بعداز اون دیگه دلت میشه چراغ راه تو
غیراز عشقت کسی رو نمی بینه نگاه تو
دنیا تودست توئه با هیشکی کاری نداری
همه ی زندگیت و به پای عشقت می ذاری
من سکوتم
من سکوتم تو ترانه من یه فانوس تو زبانه
من نگاه مات و گنگم تو نگاهی عاشقانه
من یه زخمم تویه مرهم من به ندرت تو دمادم
من یه باغ گر گرفته تو مث نزول شبنم
من تو دوتا عروسک با چشای تیله ای
من تو زندونی خاطره های پیله ای
من یه عکس پر غبار از یه ترانه ساز لال
اما تو هنوز مث باور یک قبیله ای
من پر از شکست و تردید تو شکوه تخت جمشید
من شب شب پره مرده تو مث طلوع خورشید
من یه شهر بی پرنده تو بلیط یه برنده
بگو تو حراج چشمات قیمت ستاره چنده؟؟؟
رازقی پرپر شد باغ در چله نشست
تو به خاک افتادی کمر عشق شکست
ما نشستیم و تماشا کردیم
دلم می خواد گریه کنم برای قتل عام گل برای مرگ رازقی
دلم می خواد گریه کنم برای نابودی عشق واسه زواله عاشقی
وقتی که قلبا و گلا شکست و پرپر شدن
وقتی که باغچه های عشق سوختن و خاکستر شدن
من و تو از گل کاغذی باغچه ای داشتیم توی خاک
با خشتای مقوایی خونه می ساختیم روی آب
وقتی که ما تو جشن شب ستاره بارون می شدیم
وقتی که پشت سنگره سایه ها پنهون می شدیم
از نوک بال کفترا خون پریدن می چکید
صدای بیداری عشق رو خواب شب خط می کشید
از پشت دیوارای شهر انگار صدای پا میاد
آواز خون در به در انگار یه هم صدا می خواد
ابر سیاه رفتنیه خورشید دوباره در میاد
دوباره باغچه گل میده از عاشقا خبر میاد...
دلم مثل دلت خون شقایق
چشام دریای بارون شقایق
مثله مردن می مونه دل بریدن
ولی دل بستن آسونه شقایق
شقایق درد من یکی دوتا نیست
آخه درد من از بیگانه ها نیست
کسی خوشکیده خون من رودستاش
که حتی یک نفس ازمن جدا نیست
شقایق آی شقایق گل همیشه عاشق
شقایق اینجا من خیلی قریبم
آخه اینجا کسی عاشق نمیشه
اسیره قفل سنگین سکوته
لبی که قصه گو بوده همیشه
شقایق آخرین عاشق تو بودی
تومردی و پس از توعاشقی مرد
تورو آخر سراپا وعشق و حسرت
ته گل خونه های بی کسی ما
شقایق آی شقایق گله همیشه عاشق
دویدیمو دویدیمو دویدیم
به شبهای پراز قصه رسیدیم
گره زد سرنوشتامونو تقدیر
ولی ما عاقبت از هم بریدیم
شقایق جای تو دشت خدابود
نه تو گلدون نه توی قصه ها بود
حالا از تو فقط این مونده باقی
که سالار تمومه عاشقایی...
چشم من بیا منو یاری بکن
گونه هام خشکیده شد کاری بکن
غیره گریه مگه کاری میشه کرد
کاری از ما نمیاد یاری بکن
اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد
تا قیامت دله من گریه می خواد
هرچی دریا رو زمین داره خدا
با تموم ابرای آسمونا
کاشکی میداد همرو به چشم من
تا چشام به حاله من غمگین میکنن
قصه گذشته های خوب من
خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن
حالا باید سر رو زانو بذارم
تا قیامت اشک حسرت ببارم
چرا هیچکی مثل من غم نداره
مثل من قربت وماتم نداره
حالا که گریه دوای دردمه
چرا چشمم اشکشو کم میاره
خورشید روشن مارو دزدیدن
زیره اون ابرای سنگین کشیدن
همه جا رنگ سیاه و ماتمه
فرصت موندنمون خیلی کمه
سرنوشت چشاش پره نمیبینه
زخمه خنجرش میمونه توسینه
لب بسته سینه غرقه به خون
قصه موندن آدم همینه
اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد
تا قیامت دله من گریه می خواد...
ای پرنده مهاجر ای پر از شهوت رفتن
فاصله قد یه دنیاست بین دنیای تو و من
تو رفیق شاپرکها من تو فکر گلمونم
تو پی عطر گله سرخ من حریص بوی نورم
دنیای تو بی نهایت همه جا مهمونیه نور
دنیای من یه کف دست روی سقف سرده گور
من دارم تو آدماکها میمیرم توبرام از پریا قصه میگی
من توی پیله وحشت می پوسم برام از خنده چرا قصه میگی
کوچه پس کوچه خاکی درو دیواره شکسته
آدمای روستایی با پاهای پینه بسته
پیشه تو یه عکس تازس واسه آلبوم قدیمی
یا شنیدن یه قصس از یه عاشق قدیمی
برای من زندگی اینه پر وسوسه پر غم
یا مثله نفس کشیدن پر لذت دمادم
ای پرنده مهاجر ای همه شوق پریدن
خستگیه کوله باره روی رخبت تن من
مثل یه پلنگ زخمی پر وحشت نگاهم
میمیرم اما هنوزم دنباله یه جان پناهم
نباید مثله یه سایه زیره پاها زنده باشیم
مثله چتره خورشید باید روی برج دنیا باشیم...
کجای این جنگله شب پنهون میشی خورشیدکم
پشت کدوم صد سکوت پر میکشی چکاوکم
چرا به من شک میکنی من که منم برای تو
لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو
دست کدوم غزل بدم نبض دله عاشقمو
پشت کدوم بهانه هات پنهون کنم حق حقمو
گریه نمی کنم نرو آه نمیکشم بشین
حرف نمی زنم بمون بغض نمی کنم ببین
سفر نکن خورشیدکم ترک نکن منو نرو
نبودنت مرگ منه راهی این سفر نشو
نذار که عشق من و تو اینجا به آخر برسه
بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه
نوازشم کن و ببین عشق میریزه از صدام
صدام کنو ببین که باز آنشنیدن ترانهام
اگر چه من به چشمه تو کمم قدیمی ام گمم
آتشفشان عشقمو دریای پر طلاطمم...
هر کوچه به کوچه هر خونه به خونه
هر کوچه به کوچه هر خونه به خونه
دنبالت میگردم تا برگردی خونه
وقتی توی کوچه عطر تو می پیچه
دل می گیره بونه تا برگردی خونه
نقش تو به دلهست اسمت رو زبونه
اونی که به راه توست چشمای منه
قصه گوی تنهای شبهای منه
اونی که سیاه توست دنیای منه
غرق در گناه توست لبهای منه
به کتاب عشقه من تو کلامه آخریروی باله خاطره تو با من هم سفری
به هوای پر زدن اگه آوازی باشه
دوست دارم که بعد از این باتو پروازی باشه
تو تنهایی قلبم یه شب نقشه تو افتاد
مثله اینکه خداون تووعشقه به من داد
تو دل تنگیه دنیا باهات عشقو شناختم
با این واژه خوشبخت همه دنیامو ساختم
همش کاره دلم بود دلم خواست که فدات شم
دلم خواست که تو دنیا پریشون تو باشم
چشات مستیه چشمام چشات باده نوشم
دیگه بی تو یه رسوای پریشون شده خونه به دوشم
هنوز عاشقو تنها یه می خونه نشینم
دیگه بی تو یه دیوونه دیوونه دیوونه ترینم
به عشقه تو گرفتارم دراین دنیا تورو دارم
تورو تا جون به تن دارم دیگه تنها نمی ذارم
من قصه گوی عشقم تو بهترین کلامی
قشنگترین خیالی که هر نفس باهامی
وقتی تویی کنارم آسمون آبی رنگه
میام به دیدن تو دنیا با تو قشنگه
برای دیدن تو دست میگیرم فانوسه ماه
طلسم راه و میشکنم میگذرم ازشبه سیاه
واسه دوباره دیدنت میشم گل اقاقیا
تا زیره پاهات بمیرم پرپر بشم تو جاده ها
به کوچ و کوه و درو دشت مثله تو فریاد میزنم
تا هرجا هستی بشنوی که تنها عاشقت منم
برای دیدن تو ثانیه هارو می شمرم
برای دیدن تو من از یه دنیا دل می برم
برای دیدن تو هزار بار میمیرم
برای دیدن تو دوباره من جون میگیرم
بیا بنوسیم روی خاک رو درخت رو پره پرنده رو ابرا...
بیا بنویسیم روی برگ روی آب توی دفتره موج رو دریا...
بیا بنویسیم که خدا ته قلبه آینست
مثله شور فریاد یا نفس تو حصاره سینست
با همیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست
اوج هر صدای عاشقه که شکستنی نیست
با صدام می یام همه جا تورو می نویسمروی آینه گریه هام گونه های خیسم
ای که معنیه اسمه تو آسمون پاکه
ریشه صدام نبضش زیره پوسته خاکه
توی خواب خاک ریشه ها موسمه شکفتن
هم صدای من می خونن وقته از تو گفتن
چشمه بستمو تو بیا به سپیده وا کن
با ترانه نفسات باغچرو صدا کن
با ترانه نفسات من ترانه میگم
اسمه تو مثله یه غزل عاشقانه میگم
بیا که دیگه وقتشه وقته برگشتنت
بوی پیرهنت که بیاد لحظه دیدنت
اگه فکره یه هم صدایی بیا با اسم صدام بکن
تومنو این جور دیوونه کردی بیا فکری برام بکن
تو تک و تنها تو جاده عشق قدم گذاشتی بی همسفر
آخه مسافر دوست دارم بیا منو با خودت ببر
بیا که رو لبهام خنده بکاری شادی بیاری برای من
بیا و با دستات اشکامو پاک کن پشته سپرده برای من
وقته سلامو سروره عشقه ای پیامت نویده من
دل به توبستم به پات نشستم تویی تنها امیده من
من که عمرم را به پایت ریختم
زندگیهارا به پایت ریختم
ای تودیروز منو امروزه من
من که فردا را به پایت ریختم
دیگرچه خواهی دیگر چه خواهی...
من که با خوب و بد تو ساختم
آبرویم را به خاک انداختم
درسفرتا هفت شهرعشق تو
من که مرزی تا جنون نشناختم
دیگرچه خواهی دیگرچه خواهی...
من که همچون با تبسمی دیدم تورو
هرکجا رفتم فقط دیدم تو رو
با تمام گریهام ازدسته تو
می شکستم بغضو خندیدم تورو
پس چرا آزوردنم را دوستداری
حسرتا غم خوردنم را دوست داری
مثله من هرگزکسی عاشق نبوده سوخته
ازعشق رو لایق نبوده
ازتوهم برآتش وخواموش ومستان
تا نگویی دروفا صادق نبوده
هرچه می سوزم تومی گویی کم است
قصه ام ورد تمامه عالم است
پس چراآزوردنم را دوست داری
حسرتا غم خوردنم را دوست داری
هرچه را می خواستی از من به دست آورده ای
مرگه غرورم بس نبود که قصده جانم کرده ای
من که دنیا را به پایت ریختم
زندگی ها را به پایت ریختم
من که با خوب وبد تو ساختم
آبرویم را به خاک انداختم
دیگرچه خواهی دیگر چه خواهی...
بازای الاهه ناز با دله من بسازکین غمه جان گداز برود زبرم
گردله من نیاسود از گناه تو بود بیا تا به سرم
گنهت گذرم
بازمی کنم دست یاری به سویت دراز
بیا تا غمه خود را با رازو نیاز
ز خاطرببرم
گرنکنن تیره خشمم دلم رابدر
به خداهمچون مرغه پرشوروشرر
به سویت ببرم
آنکه روزغمت دل بندت چون من کیست
ناز توبیش ازاین بهره چیست
توالاهی نازی بربزمم بنشین
من تورا وفادارم بیا که جوزاین
نباشد گنهم این همه بی وفایی
ندارن ثمر به خدا اگرازمن نگیری
خبر نیابی اثرم
گلکم نازکم گله کم کن کمکم کن
چون که ازهمیشه دیوونه ترم با من باش
چون که آبروی عشقو می خرم با من باش
چون که بد جوری سزاوار توام با من باش
حالاکه حوصلتو سر می برم با من باش
باش تا بهترو بهترباشم
باش تا ازاین همه سرباشم
باش تا حق حقه من بند بیاد
باش که چشمه من آفتاب می خواد
قسم نخور به جونم که بی قسم می دونم
نوره ستاره تو رفته از آسمونم
چشام اشکی نداره به پای تو بباره
یه قلبه پاره پاره قسم خوردن نداره
نگینی بودی برانگشتر من
امیدی در دله عاشقتره من
تو که آتش زدی برهستیه من
به با دادی چرا خاکستره من
تو که با قلبه عاشق می پریدی
شکستی پس چرا بالو پره من
چرا می خوای قسمهای دروغین
بشه یکباره دیگه باوره من
تودنیایی که آواره مصیبت
با دستای تو ریخته بر سره من
چرا می خوای بدونم با یه حسه
حقیقی هستی یارو یا وره من
تو که بیگانه هستی با سپیدی
تو که دل بستگیهامو ندیدی
دراین بازاره داغه ناامیدی
تورو باور کنم با چه امیدی
پیشه تورو سیاهم تا بگذر ازگناهم
ندامتو تو دیدی توعالم نگاهم
تو خواستی من نخواستم با هم باشن دلامون
نشستی من نشستم به پای لحظه هامون
تو بودی من نبودم دیوونه مثله مجنون
توموندی من نموندم به پای عهدو پیمون
نمی شه باوره من کناره هم نشستیم کسی که می پرستم تو بودی و توهستی
نمی شه باوره من هنوز به پام نشستی چشاتو رو بدیهام توعشقونه بستی
نمی شه باوره من که با تو من چه کردم
که داش خبر که یک روز پیشه تو برمیگردم
لحظه ها را با تو بودن درنگاه تو شکفتن حسه عشقودرتودیدن مثله رویای تو خوابه
باتو رفتن باتو موندن مثله قصه توروخوندن تا همیشه توروخواستن مثله تشنگیه آبه
اگه چشمات منومی خواست تو نگاه تو می مردم
اگه دستات ماله من بود جون به دستات می سپردم
اگه اسممو می خوندی دیگه ازیاد نمی بردم
اگه با من تومی موندی همه دنیا رومی بردم
بی تواما سر سپردن بی تو و عشقه توبودن
توغباره جاده موندن بی توخوبه من محاله
بی توحتی زنده بودن بی هدف نفس کشیدن
تا ابد توروندیدن واسه من رنجوعذابه
توی آسمونه عشقم بین توپرنده ای نیست
توی خواموشییه لبهام جز تواسمه دیگه ای نیست
توی قلب من عزیزم هیچکسی جایی نداره
دله عاشقم به جز توهیچکسی رودوست نداره
مخورغمه گذشته گذشته ها گذشته
هرگز به غصه خوردن گذشته بر نگشته
به فکر آینده باش دل شاد وسر زنده باش
به انتظار در قد خورشید تابنده باش
عمرکمه سفا کن رنجوغمو رها کن
اگه نباشه دریا به قطره اکتفا کن
عمرکمه سفا کن گذشترو رها کن
اگه نباشه دریا به قطره اکتفا کن
قسمته توهمین بوده که برسرت گذشته
نکن گلایه ازفلک این کاره سرنوشته
عمره گران می گذرد خواهی نخواهی
سعی برآن کن نرود روبه تباهی
مطلب دل راه طلب است سوی خدا کن
ذان که بود رحمت اولایتلاهی
تواز شهر قریبه بی نشونی اومدی
تو با اسب سفید مهربونی اومدی
تو از دشتای دورو جاده های پرغبار
برای هم صدایی هم زبونی اومدی
تو از راه می رسی پر از گردو غبار
تمومه انتظار میاد همرات بهار
چه خوبه دیدنت چه خوبه موندنت
چه خوبه پاک کنم غبارو از تنت
غریبه آشنا دوست دارم بیا...
منو همرات ببر به شهر قصه ها
بگیر دست منو تواون دستات
چه خوبه سقفمون یکی باشه باهم
بمونم منتظر تا برگردی پیشم
تو زندونم با تو من آزادم
غریبه آشنا دوست دارم بیا...
میشینم می شمرم روزا و لحظه ها
تا برگردی بیای بازم اینجا
بهار۸۷
بهار۸۶
ترم۸۵
چشات گفتن که بشکن من شکستم شک نکردم
هزار بار مردمو میمیرمو باز ترک نکردم شک نکردم
خیال کردم بری میری از یادم تو رفتی ونرف چیزی از یادم
تو رفتی تازه عاشقتر شدم از اونی ام که بود بدتر شدم من
صبح تا شب این شده کارم که واسه چشات بیدارم
تو خدای عاشقایی تو تموم کسو کارم
تو به داد من رسیدی وقتی تنهاییمو دیدی
تو نذاشتی برم از دست اگه چیزی ام هنوزم
نازنینم امید شیرینم من به جز تو کسی نمیبینم
از اون روزی که رفتی یه روز خوش ندیدم
به جز دستای گرمت منو گو پشت ندیدم
زندگیمو به پای تو دادم
اون روزارو نمیره از یادم
نازنینم برس به فریادم
سرتو بذار رو شونه هام خوابت بگیره
بذار تا آروم دله بی تابت بگیره
بهم نگو از ما گذشته دیگه دیره
حتی من از شنیدنش گریم میگیره
بذار رو سینم سرتو چشمای خیسو ترتو
بذار تا سیر نگات کنم بو بکشم پیرهنتو
بقل کنو بچسب بهم بکش دوباره دست بهم
جز تو کسی رو ندارم نزدیکتر از نفس بهم
وقتی چشات خوابش میاد آدم غمو شادش میاد
یه حالتی تو چشماته که عشق خودش باهاش میاد
وقتی که عشق اولش هرچی که هست نوبرشه
آدم چه فکرا میکنه چه نقشه ها تو سرشه
زندگی دوستاشتنیه با هرچی دورو ورشه
مهم فقط عاشقیه مصبتاشم سرشه
چه فرق داره چه پیش میاد دنیا فدای سرشه
عجب روزای خوبیه حتی روزای بدشه
عشق آدمو کور میکنه به هرچی مجبور میکنه
آدم بد خاطر خواه رو از راه راست دور میکنه
هرجوری هست راست و دروغ از این رو اون رو میکنه
از شدت عشق زیاد چشمارو پرو میکنه
در کشورعشق هیچ کس رهبر نیست
هیچ شاهی به گدا سرور نیست
باورم کم کرده ام ای بهترین اما تو باورکن مرا
اما تو باور کن مرا
ذورغی در موج دریاها شناگه یارو یاور کن مرا
سر بلند کن ماه من شو غرق حیرت کن مرا
عاشقم من پیش مردم درس عبرت کن مرا
دوچشمه عاشقت دردیست که بر جان من افتادس
بنازم این قلندر را هنوز از پا نافتادس
اگر عاشق کشی رسمو مرامه خوب رویان است
بکش مارا بکش مارا که دائم مید قربان است
پریشان خاطران آواره در صحرای گیسویت
هزاران شب خراب افتاده در کنجه سره مویت
من از سمت سپاه عشق بازان آمدم سویت
که بنویسم خجالت میکشد ماه از گل رویت
زائران دست خدا همراهشان من همین اینجا عبادت میکنم
من همین اینجا توی چشمان تو حضرت عشقو زیارت میکنم
حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست
سره عقل آمده هروقت یا که دیوانه توست
دله من اگر که از عشق نسیبی دارد حضرت عشق به من لطف عجیبی دارد
بگذارید که بیمار بماند این دل با تب عشق دلم حال غریبی دارد
لحظه میمیرد و من آخر سر می پوسم
عشق ای ناجی من دست تورا می بوسم
بی وجود تو سعادت نشود حاصل من
تا نفس هست تو ای عشق بمان در دله من
اگه به زور روزگار از زندگیت میرم کنار
میرم که ثابت بکنم عاشقتم دیوانه وار
تو گریه های زارو زار سپردمت به روزگار
این از خودم گذشت برات پای خاطر خواهیم بذار
خیال نکن که خواستمت این اونه که می خواستمت
به قبله محمدی اینکه حرف راستمه
می خوای واست همین وسط داد بزنم
با تار ذلفات دلمو دار بزنم
پیش همه خلق خدا زار بزنم
گریه کنون سر توی دیواربزنم
بعد یه عمر آزگار یه عاشقی تو روزگار
ازش تونست که بگذره بدون باختن تو گمار
